De nationalist en de Single lady’s

Zondag 30 augustus/maandag 31 augustus, in de trein van Kiev naar Sevastopol. (van 12.52 tot 6.18 uur)

In de trein van Kiev naar Sevastopol ontmoet ik Tatjana, Natasja en Vera. Ze zitten in mijn coupé, een hokje van 1 bij 2 meter en twee bedbanken hoog. Allereerst denk ik dat ze gedrieën tezamen zijn, maar gauw blijkt Vera er niet bij te horen. Net als ik. Maar dan anders.

Vera is een Oekraïnse nationalist, tenminste als we Tatjana mogen geloven. En volgens Tatjana is het niet heel moeilijk om een Oekrainse nationalist te ontmaskeren. Die spreekt namelijk Oekrains, de moedertaal van de oorspronkelijke Oekrainers. En dan ben je in dit gespleten land een nationalist.

En ik. Ik maak ook niet gauw vrienden met Vera. Ik leg namelijk net uit aan de dames dat ik me de Russische taal eigen aan het maken ben. Ik ga in Sevastopol Russisch studeren. Sevastopol of all places. De meest Russische stad buiten Rusland. Als Vera er hoogte van krijgt, kijkt ze bedenkelijk naar me. ‘Je moet Oekrains leren als je in de Oekraine bent, niet Russich!’. Om de goede vrede te bewaren, leer ik de rest van de treinreis alle Oekrainse woorden die verschillen van het Russisch.

Tatjana noemt zichzelf geen nationalist maar is ook geen Russofiel, zoals veel Oekrainers uit het Oosten en Zuiden van het land. Ze wil zich er niet mee bezig houden, met politiek. Ze wil het liefst vandaag nog naar Europa. Zo graag dat ze in staat zou zijn de machinist van de trein naar Sevastopol in de houtgreep te houden en te dwingen rechtsomkeert te maken om tot over de Poolse grens te tuffen. Ze is lerares Engels, maar nog nooit buiten Oekraine geweest. Het lijkt haar wel wat om bij Oekrainese diaspora in het het buitenland te gaan wonen. Want die wonen, volgens haar, in groepen bijeen in verschillende Europese landen. Als in een soort enclaves.

Het eeuwige probleem van het Shengen visum waar zovelen mee worstelen. Tatjana probeerde het luttele malen te bemachtigen, maar tevergeefs. Die bureaucraten ook. Die laten je keer op keer met dikke pakken papier naar hun kantoor sjouwen om na weken wachten simpelweg ‘nee’ te verkopen.

Die documenten hadden nogal wat voeten in de aarde gezet. Want teneinde een Schengenvisum te krijgen, moest Tatjana bewijzen dat ze voor haar verblijf in Denemarken per dag 3000 dollar (!) op haar bankrekening had staan. Dat moest ze dus even regelen met een vriendin die bij de bank werkt. Om dat vervolgens plausibel te maken (want 3000 dollar per dag kunnen spenderen op een karig lerarensalarisje, zou natuurlijk argwaan kunnen wekken) moest ze ook haar werkdocumenten vervalsen. Lang verhaal kort: Dat visum, dat kreeg ze niet. Om onbekende redenen.

Waarom Tatjana naar Denemarken wilde? Dat kwam door een man. Hoe ze de grote Deen precies had leren kennen, wordt in het midden gehouden. Maar het ging erom, dat ze hem eindelijk eens in real life zou gaan zien. Nu komt de Deen naar haar toe, over een paar maanden ontmoet ze hem in Kiev. En nu begint Tatjana een beetje terug te krabbelen. Wat nou als hij niet zo leuk is als op de foto’s die hij stuurde….

Tatjana en Natasja zijn ’single lady’s’ zoals ze zichzelf noemen. Gescheiden met kinderen. Net terug van een welverdiende vakantie in de Karpaten. Tatjana wil wel een man. Ze wil het liefst meteen trouwen. Maar ja, geen Oekrainse man wil een gescheiden vrouw met een kind van 8. Bovendien houden mannen van slanke vrouwen, zegt ze stellig. En dat is Tatjana zichtbaar niet.

Vera is inmiddels weer wakker. Ze schiet in de slofjes en begint één van haar plastic Hugo Boss tasjes uit te pakken. Er lijkt geen einde aan te komen. Tomaten, (zowel rood als oranje) paprika’s, komkommertjes, brood, mayonaise, gerookte kippenpootjes, servetten. Ik ben wat ingedut boven mijn boek, maar wordt bruut wakker geschud door Vera. We gaan eten. Zoveel is duidelijk. En het moet allemaal op.

Van de politieke opstartstrubbelingen tussen Vera en de single lady’s is weinig meer te merken. Eten verbroederd, lijkt wel. Nadat we met zijn vieren de Hugo Boss tas van Vera hebben leeggegeten, haalt Tatjana thee en chocolade bij de treinstuwardess. En alles was goed.

Ik zelf heb overigens een zak pichtache nootjes, mijn botte zakmes om de kip te snijden en mijn enorm opbeurende aanwezigheid gedoneerd in het gezelschap.

Advertenties

5 gedachtes over “De nationalist en de Single lady’s

  1. Jeuj, klinkt goed Mitra… Nachttreinen zijn sowieso te gek. Blijf je meer leuke verhaaltjes schrijven?!! Dan heb ik wat leuks te lezen hier op mijn werk.

  2. ‘k Krijg weer helemaal heimwee naar mijn treinreizen door Rusland… is het niet geweldig hoe diep het contact met Slavische mensen zo snel kan zijn? x MM

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s