Welkom op Kamp Holland

Ik loop met militair x en militair y over het centrale plein van Kamp Holland. Plein is teveel gezegd, de zandondergrond is bezaaid met grote kiezelstenen, waardoor lopen nog enigszins te doen is als het heeft geregend en het hele kamp een blubberpoel is geworden.

In het midden staat een volleybalnet gespannen, rechts is de eettent en links het café/ontspanningsruimte. Dit is het centrum van Kamp Holland. Daar omheen zijn alle werk- en slaapcontainers gebouwd. De koffie is het lekkerst bij de witte koffiebunker tegenover het volleybalveld. Daar hebben ze bovendien cappuccino in tegenstelling tot elders op het kamp.

Een paar uur eerder kreeg ik de gebruikelijke alarm-signalen instructie. Er zijn verschillende sirenes, waarvan de meest alarmerende betekent dat je binnen 5 seconden in de dichtstbijzijnde gepantserde ruimte moet duiken. Fijn als dat ’s nachts gebeurt, want alle slaapfabs (jargon) zijn gepantserd. Zo ook de werkfabs, de eetzaal en de bar. Het moet dus raar lopen wil je niet in de buurt van een gepantserde container zijn. Maar toch, 5 seconden is niet veel. Als een alarm het kamp over schelt, is er meestal sprake van een raketaanval. Tenminste, als die bewuste raket op dat moment niet al is neergekomen.

Militair x, militair y en ik nemen het nog even door. Wat was nou het verschil tussen dat ene en het andere alarm? En hoe lang moet je blijven zitten voor de kust weer veilig is?

Vorig jaar april ging het voor de eerste en enige keer goed mis. Toen werd er raak geschoten op Kamp Holland. De raket kwam neer op het centrale plein van het kamp. Azdin Chadli kwam daarbij om het leven, anderen raakte gewond.

“Waar was dat precies?” vraag ik militair x. “Wil je het zien?”, vraagt hij, “Je kunt nog precies zien waar de scherven in het rond vlogen”. We steken het volleybalveld over. Daar, tussen een natte fab (jargon) en een slaapfab (jargon). Er zitten nog gaten in de muur van de slaapfab, de natte fab is vernieuwd. Toen het gebeurde stonden een aantal militairen te douchen, een vrouwelijke militair raakte gewond door scherven die de fab binnendrongen. De natte fab was niet gepantserd, de slaapfab wel. We staan te kijken naar de gaten die de raket in het pantsermateriaal heeft geslagen. Ik realiseer me dat gepantserd zo gek niet is. Dat slaapt toch een stuk rustiger.

Sporen van raketaanval in april 2009 op Kamp Holland

Het bezoek aan de sterfplek van Azdin Chadli dringt hard tot me door. Als je hier ’s morgens wakker wordt, je fab uitkruipt, over het kamp naar de douche loopt met je toilettas onder de arm, zou het zomaar kunnen gebeuren dat je een fractie van een seconde denkt dat je op een camping in zuid Spanje bent. Mocht me dat onverhoopt overkomen, zal ik meteen terug gaan naar die plek.

Een dag eerder zit ik in de cockpit van de Hercules die naar Kandahar Airfield vliegt. De piloten vinden het aardig om het fenomenale uitzicht te delen en nodigen me uit om op de derde stoel plaats te nemen. Ik krijg zelfs een headset op mijn hoofd. Door het kabaal dat het legervliegtuig maakt, kunnen ze zonder headset niet met elkaar praten. Ook al vliegen ze de route over de golf van Oman, over zuid Pakistan naar Afghanistan bijna dagelijks, nog altijd is het magisch. Van zee naar bergen naar woestijn met af en toe een ‘green zone’, maar boven al veel drooggevallen rivierbeddingen. Vanuit de lucht is dat robuuste berglandschap net als een landkaart met relief. Maar dan echt.

In de buurt van Kandahar maakt de Hercules een paar onverwachte slingerbewegingen. Het zijn een soort duikmanouvres die gebruikelijk zijn bij de landing in het oorlogsgebied. Het echte werk is begonnen. Eerste voet op Afghaanse bodem, eerste voet in oorlog.

Van Kandahar naar Tarin Kowt vliegen we met een Dash-7 (klein propellervliegtuigje). Het is maar een half uurtje vliegen. Vanuit de lucht zie ik voor het eerst hoe een quala eruit ziet. Dat is een ommuurd Afghaans huis. Ik zie zelfs een paar kamelen staan.

NB. Wegens Opsec (Operation Security) kan ik nog niet veel uitweiden over de tripjes die ik de komende weken ga maken. Maar u bent de eerste die het hoort zodra ik weer terug ben op de base.

Advertenties

2 gedachtes over “Welkom op Kamp Holland

  1. Moet je nu Kerst daar doorbrengen… Maar is misschien juist wel heel symbolisch, en bijzonder. Ik wens je alle goeds toe, wees veilig en blijf bij jezelf. Groeten uit je oude stulpje aan de Mgr.

  2. Hee Mitra,

    He, he, eindelijk oorlog. Ik begreep van een maatje die net terug is dat het vrij rustig is, op de IED’s na. Gelukkig maar (toch?) Zet hem op! (Joeri)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s