Nederlandse militairen patrouilleren op de fiets in Uruzgan

De ‘Dutch approach’ waar de Nederlandse militairen in Uruzgan zo om worden geprezen krijgt een wel heel letterlijke betekenis dankzij de fietspatrouilles die de mannen van het Korps Mariniers een paar keer per week uitvoeren.


Bepakt met scherfvest en bewapening stappen 11 mariniers op de stevige mountainbikes die uit Nederland zijn overgevlogen. De poort van Kamp Holland uit. Op weg naar Tarin Kowt, de hoofdstad van de provincie Uruzgan.

“We gaan vandaag weer een stukje fietsen door Tarin Kowt mannen”, spreekt Sergeant der Mariniers Stephan. Het doel van de fietspatrouille is dezelfde als die van voetpatrouilles die regelmatig plaatsvinden. De militairen laten zich zien aan de locale bevolking, spreken met mensen en observeren bovenal hoe de sfeer en dreiging is in Tarin Kowt, de hoofdstad van de provincie Uruzgan.

Een dergelijke patrouille op de fiets is nieuw in Uruzgan. Al jaren zien bewoners van Tarin Kowt militairen langskomen. Doorgaans rijden die in voertuigen door de stad. Af en toe een voetpatrouille. Eind oktober van dit jaar kwam één van de militairen van het Korps Mariniers met het idee om de fiets te pakken. Sergeant der Mariniers Stephan doet het nu voor de tweede keer. “Mensen vinden het leuk en grappig, we merken dat we er positieve reacties mee teweeg brengen.” De mensen in Tarin Kowt reageren vooral verbaasd op de fietsende militairen.

De fietstocht gaat via de hoofdweg, langs zijstraatjes, de bazaar in het centrum, via quala’s (ommuurde huizen) aan de rand van de stad weer terug naar Kamp Holland. Ruim 2 uur zijn de mariniers op pad. Onderweg zien ze Uruzganers langs de weg staan. Sommigen kijken sceptisch naar het voorbijrijdende peloton. Anderen, vooral kinderen, rennen stukjes mee. Dit hebben ze niet vaak gezien. De mariniers fietsen stapvoets in de stad zodat ze kinderen langs de weg een hand kunnen geven. Tijdens een van de vorige fietspatrouilles zijn ze een keer  bekogeld met stenen. Maar vandaag worden ze onthaald als waren ze de bevrijders.

Een keer of drie stappen de mannen van de fiets om rond te kijken in de stad. Op de bazaar kopen ze zakjes chips om uit te delen. Er wordt kort gepauzeerd op een grasveldje. Binnen no-time worden ze omringd door mannen en kinderen die de geavanceerde mountainbikes bekijken en aanraken. Eén van de mannen mag een testritje maken. Zijn lange jurk zit enigszins in de weg, maar marinier Sven ondersteunt hem alsof hij een kind leert fietsen.

Alles lijkt gemoedelijk in Tarin Kowt. Toch wordt er altijd rekening mee gehouden dat de sfeer zomaar kan omslaan. “Het gebeurt niet vaak dat wij beschoten worden in Tarin Kowt”, legt Sergeant der Mariniers Stephan uit. Ook IED’s zijn inmiddels een zeldzaamheid in de stad. Boven aan het lijstje van dreiging staat dan ook de zelfmoordaanslag. “Het is gezellig, we zwaaien en spelen met kinderen, maar blijven altijd op onze hoede.”

Stephan heeft vooraf met zijn mannen sectoren afgesproken. Tijdens het fietsen kijkt de eerste man constant naar rechts, de tweede man naar links, de derde weer naar rechts. Over de radio geven ze opvallende zaken aan elkaar door. “Dan letten we vooral op verdachte personen, die bijvoorbeeld aan het bellen zijn, en als ze ons zien wegdraaien.” Mannen die zich in grote jurken op een drukke markt voorzichtig voortbewegen zijn verdacht. Een zelfmoordenaar is ook vaak nerveus, weten de militairen.

De patrouilles op de fiets uitvoeren heeft een hoop voordelen. Maar het kan ook lastig zijn. “Als we echt in de problemen komen, is het niet handig dat je een fiets bij je hebt”. De militairen fietsen gewapend. Maar moet je plotseling een wapen trekken, dan moet je goed zonder handen kunnen fietsen.

Een dag eerder ontdekten de fietsende mariniers tijdens eenzelfde patrouille een vluchtelingenkamp aan de rand van Tarin Kowt. Een plek waar militairen anders niet zo gauw komen, maar nu staken ze toevallig die zijstraat in. Ze troffen een tentenkamp tussen een paar qualamuren. Het bleek te gaan om vluchtelingen uit Kabul. Door de aanhoudende kou in het noorden waren 7 families, 130 mensen naar het zuiden getrokken. De mensen vertelden dat de afgelopen nachten al 3 kinderen waren overleden door de kou.

Bij terugkomst op Kamp Holland zijn dekens geregeld die vervolgens via het Afghaanse Rode Kruis aan de vluchtelingen werd afgegeven. Sergeant der mariniers Stephan: “Wij fietsen nu af en toe langs om te kijken hoe het gaat”.

Beluister ook mijn reportage voor UruzganFM (MP3). Een langere versie van de reportage is bij de Wereldomroep beluisteren (onderaan artikel).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s