Militairen in Chora knallen nieuwe jaar in

Een stuk of wat lichtgranaten vliegen de heldere Afghaanse sterrenhemel in, gevolgd door een paar harde knallen van mortiergranaten. Om twaalf uur locale tijd wordt op de patrouillepost Mirwais in Chora, Uruzgan, het nieuwe jaar ingeluid.

Hemelsbreed 20 kilometer van Tarin Kowt, achter de bergen, ligt Chora. In het gebied waar in 2007 nog hevig gevochten werd is het nu relatief rustig. De vooruitgeschoven Nederlandse patrouillebasis Mirwais ligt tussen de Afghaanse huizen (quala’s) en kijkt uit over de vallei tussen Chora en de Balluchivallei.

 

Een kleine club Nederlandse militairen bewoont post Mirwais. Van daaruit doen ze patrouilles en voeren ze operaties uit in het gebied.

Op de laatste dag van 2009 had iedereen binnen de muren van de post moeten zijn. Een operatie in de Balluchivallei is net afgerond en een patrouille naar een dichtbijgelegen dorp zou in de middag terug zijn.

Die laatste groep haalde het echter niet om op tijd terug te zijn voor de jaarwisseling. De battlegroup en een team van de PRT (Provinciaal Reconstructie Team) stuitten op de terugweg op een bermbom, waardoor één van de voertuigen schade opliep. Niemand raakte gewond, maar de reis kon niet worden voortgezet. De militairen moeten de nacht buiten doorbrengen.

Zij bereiden zich voor op een vreemde jaarwisseling terwijl hun maatjes een paar kilometer verderop een stuk veiliger op post Mirwais zitten. Vanaf de wachttoren kunnen ze hun gestrande collega’s zien staan als een paar stipjes in de woestijn. Via de radio wordt contact gehouden. Ze hebben kamp gemaakt en gaan op hun eigen manier het nieuwe jaar inluiden.

“Zij hebben ook wat mortieren bij zich, dus die zullen we vannacht nog wel te zien krijgen”, vertelt één van de mannen op Mirwais. Intussen wordt in de tenten de laatste avondmaaltijd van 2009 genuttigd. En die is simpel. Gevechtsrantsoenen en pannenkoeken. Veel meer keus is er niet. De militairen laten dozen vol pannenkoekmix opsturen door het thuisfront. Op brandertjes bakken ze op creatieve wijze pannenkoeken. “We hebben af en toe paprika’s en uien, die gooien we er doorheen.” En anders zijn de kuipjes chocopasta en jam ook goed als beleg.

Voor de manschappen op Mirwais is oud en nieuw geen uitbundig feest dit jaar. Maar toch besteden ze er even aandacht aan. “Ik verwacht iedereen om tien voor twaalf even bij de poort mannen”, roept kapitein Jeroen ’s avonds in de gemeenschappelijke ruimte. “Dan gaan we op gepaste wijze het nieuwe jaar in.”

Voor de meeste militairen is het een dag als alle anderen. “Ik heb nog niet echt een oudejaarsgevoel. Pas nu het tegen 12 uur aan begint te lopen, komt het een beetje.”

In één van de tenten klinkt André Hazes uit een laptop. Zes militairen staan om de gasbrander heen. “Het is wel apart om hier te zitten met oud en nieuw”, zegt de ‘kok’. “Dit is de eerste keer dat ik het nieuwe jaar nuchter in ga.” Nederlandse militairen in Uruzgan mogen geen alcohol drinken. Ze hebben louter alcohol-vrij bier tot hun beschikking.

In een andere tent ligt een militair het boek ‘De Vliegeraar’ te lezen, een andere ligt te slapen omdat hij de komende nacht wachtdienst heeft. Contact met thuis is er wel. In de gemeenschappelijke ruimte staat een rij bij de telefoon. “Ik heb net mijn maten gebeld, die waren aan het karbitschieten in Nederland.” Een andere militair wacht nog tot er een telefoon vrij is voor het laatste telefoontje van het jaar. “Even mijn vrouwtje gebeld om alvast gelukkig Nieuwjaar te wensen.”

Vlak voor middernacht verzamelen de mannen zich bij de poort. De commandant kijkt terug op de laatste weken van 2009, waarin de battlegroup op Mirwais veel heeft meegemaakt. “Er zijn de afgelopen weken toch wat spannende momenten geweest. IED strikes, 107-raketbeschietingen, kleine ongelukjes. Gelukkig is alles nog goed afgelopen. Afkloppen.”

Kapitein Jeroen wenst zijn mannen tot besluit een gelukkig 2010. “Maar vooral ook voor de komende maanden een heel veilig Nieuwjaar.”

En dan is het knallen geblazen op post Mirwais. De mannen gaan heel even helemaal los. Op een paar kilometer afstand kijken hun collega’s in de woestijn naar de lichtgranaten die worden afgeschoten, en andersom. Zijn ze er toch een beetje bij.

Gepubliceerd bij de Wereldomroep en UruzganFM

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s