Roadmove Chora – Tarin Kowt

“Ligt de journaliste in deze tent?” Het is zes uur ’s morgens op de eerste dag van 2010. Koud (letterlijk) drie uur eerder rolde ik één van de legergroene tenten op de vooruitgeschoven patrouillepost Mirwais (Chora) in. Met sokken aan en muts tot over mijn ogen getrokken, lig ik gekruld in mijn slaapzak. “Ja, hier!”, roep ik met schorre stem. Er komt een condenswolkje uit mijn mond.

Ik word gewekt, want over een half uur vertrekt een colonne voertuigen terug naar Tarin Kowt. Een zogenaamde Roadmove. Een deel van de groep die net een operatie in de Baluchivallei heeft uitgevoerd, gaat terug naar Kamp Holland of zoals ze zelf zeggen: naar ‘huis’. Na weken op de primitieve post en daarbuiten, mogen ze even bijtanken op het relatief comfortabele thuiskamp. Er wordt vooral uitgekeken naar de eetzaal, de douches en de toiletten.

De maaltijden op Mirwais bestaan uit gevechtsrantsoenen (zakken met prut wat pasta heet), noedels en pannenkoeken (gemaakt met door thuis opgestuurde pakken pannenkoekmix waar slechts water aan hoeft worden toegevoegd). De toiletten op Mirwais zijn doorgaans prima, ware het niet dat ze al dagen niet functioneren. Als alternatief is er een hokje van een vierkante meter op twee meter boven de grond gebouwd. Daarin een zogenaamde wc-pot, een rol vuilniszakken ernaast. Je bindt een vuilniszak vast aan de ‘wc-pot’, doet je behoefte, neemt de zak mee en verbrandt de boel.

Ik spring uit de foetushouding, prop de slaapzak in de tas en wrijf nog eens in mijn ogen. Buiten is de duisternis weer schemering geworden. Een laag nevel hangt boven de vallei waarop we uitkijken, alleen de bovenrand van de quala’s komt boven de mist uit. De mannen zijn al druk bezig de voertuigen vertrekklaar te maken. Ik haal een kopje koffie en stop twee keiharde droge boterhammen en een kuipje chocopasta in mijn zak.

Met 13 voertuigen zijn we onderweg naar hoofdstad van Uruzgan, nog geen 30 kilometer rijden. Maar vanwege de IED (Improvised Explosive Device aka bermbom)-dreiging is de minimale reistijd 3,5 uur. Maar ze hebben er ook wel eens 10 uur over gedaan.

Ik ben ingedeeld in de Patria (pantsergevechtsvoertuig) in het midden van het konvooi. Het is het op één na veiligste voertuig (de Bushmaster is veiliger). Als je op een goede bermbom klapt is geen enkele wagen een garantie voor overleving. Maar beter in een Patria dan in een MB’tje (Mercedes Benz jeep), wordt me gezegd.

Ik vraag erover door. Ik wil weten wat er precies gebeurt als we daadwerkelijk op een bom rijden. “Dat hangt er vanaf hoe die bom is gelegd, en wat voor bom het is”, legt Robin de boordschutter uit. “Maar als je je benen op de bank voor je legt, dan heb je in elk geval je onderbenen nog, mocht het gebeuren.”

Ik denk even aan de molestverzekering die is afgesloten voor ik naar Uruzgan vertrok. Het is een raar gevoel. Alsof je in een tikkende tijdbom rijdt. Het kan ieder moment gebeuren. Het is psychologisch interessant te constateren hoe je daarop reageert. Zoiets weet je niet van tevoren. Nooit eerder stond ik zo zwart/wit in de kwestie leven/dood.

Een paar dagen eerder op Kamp Holland sprak ik een militair die begin december het voertuig dat voor hem reed zag ontploffen. Zijn collega raakte zwaar gewond; raakte één been kwijt, verbrijzelde het andere. Ik vraag hem of hij nu niet bang is. “Weet je,” zegt hij. “Als het je tijd is om te gaan, dan is het je tijd om te gaan. Zo simpel is het. Anders kun je dit werk niet doen.”

En zo simpel is het ook. Ik haal mijn benen van de bank. Kruip het duistere hol van de binnenkant van de Patria uit en steek mijn hoofd door het luik naar buiten. Boordschutters Robin en Yuri genieten van de zon terwijl ze door de loop van hun wapen de omgeving scannen. We rijden een stuk door het water, door een dorpje en daarna oneindig door grof zand. De woestijn is adembenemend mooi. Rechts achter de bergen ligt de Baluchivallei, vertelt Robin. “Daar zit het vol met boefjes”. Een kudde dromedarissen sjokt langs. In de verte staat een boer met zijn schapen te wachten tot de gewapende stoet monstervoertuigen voorbij is.

“Is ze blond?” Schreeuwt Robin boven het lawaai van het voertuig uit. “Nee,” antwoord Yuri. “Heeft ze in de playboy gestaan?” Een spelletje ‘Wie is Het’, editie ‘lekkere wijven’. De verveling slaat toe. We zijn al vier uur onderweg. “Is ze bekend van televisie?”

Dan staat de stoet plotseling stil. We naderen een smalle doorgang tussen twee bergen. Een ideale plek om bermbommen te verstoppen. In de weidse woestijn kun je elke keer een andere route nemen en is de kans op een treffer minimaal. Maar hier is slechts één route mogelijk. Het is ‘searchen’ geblazen. Uit het eerste voertuig springen twee militairen met een metaaldetector. Het duurt zeker een uur voor we verder kunnen.

Een half uur later staan we weer stil. Midden in de woestijn. Er komt rook uit de motor van één van de laatste voertuigen. “Negatief” Wordt door over de radio geroepen. “Dit gaat wel even duren,” zegt Robin terwijl we toekijken. Het voertuig, ook een Patria, moet worden gesleept. Maar nu moeten de ‘searchers’ het hele gebied rondom het konvooi afzoeken.

Hij zet zijn voet delicaat voor de andere terwijl hij de metaaldetector van links naar rechts laat bewegen. Als in slowmotion. Zijn gezicht staat strak. Niets dat hem afleidt. Vlak naast ons voertuig blijft hij staan. De detector piept. Iedereen is stil. Hij gaat op zijn hurken zitten en veegt de stenen met een kwastje schoon, klopt op de ondergrond. Dan gaat hij weer staan. Een paar langdurige seconden. Dan loopt hij verder. Vals alarm. Blijkbaar. Een zucht van opluchting is hoorbaar op het dak van de Patria. Boordschutter Robin bepaalt op zijn manier dat het gevaar is geweken.“Heeft ze neptieten?”. Yuri lacht: “Die vraag is al geweest man.”

Na ruim zeven uur naderen we Kamp Holland. We hebben hemelsbreed 18 kilometer afgelegd. Er zijn geen ‘bijzonderheden’ (legertaal voor incidenten). Behalve dan die bushmaster die in een dorpje een paar elektriciteitskabels kapot trok bij het voorbij rijden. Even ‘lullen met de locals’ en weer door. Sorry, ongelukje!

Advertenties

5 gedachtes over “Roadmove Chora – Tarin Kowt

  1. Gelukkig heb je geen aanspraak hoeven te (laten) maken op die molestverzekering ;-). Boeiend persoonlijk verhaal!

  2. Hoi Mitra,
    Haha wat leuk om je verhaaltje te lezen.
    Het toeval wil dat mijn zoon ook hierbij was,Jij had het over Robin maar was dat niet toevallig Ruben?
    Hij is is PTLS ‘er( medic ) en rijdt altijdt midden in de colonne.
    Leuk wel om dit verhaal te horen mijn zoon vertelt over het algemeen niet veel over deze trips daar ze uit veiligheids overwegingen gecensureerd worden.
    Maar de viering van oud en nieuw en de verstopte toiletten ja die verhalen ken ik haha.
    Mocht je hem nog tegenkomen doe hem de groeten!

    In ieder geval
    Groeten van mij !
    Gerard Van Dooren
    Culemborg

  3. hoi daar ik heb een vraagje heb je toevallig nog meer fotos geschoten tijdens die rit en met name dan het searchen, zo ja is het dan mogelijk dat ik die dan kan krijgen.
    waarom ik dit vraag is omdat ik die genist ben die daar knield om de uitslag te onderzoeken.
    en het zou leuk zijn als er nog meer van die mooie fotos zijn.

    hoop van je te horen
    kpl1 Wim M

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s